Als ik achterom kijk, zie ik

dat een mensenleven een aaneenschakeling is van veranderingen

  • dat veranderingen mij angstig maakten

  • dat ik vandaag voel hoe ik veranderingen in welke vorm dan ook kan doorleven.

  • dat ik niet meer geleefd word.


H O E H E T B E G O N

De dood is een rode draad doorheen mijn leven. Op jonge leeftijd zag ik het verdriet van mijn mama toen zij mijn oma verloor tijdens een auto ongeval. Later ontsnapte mijn 2 jaar jongere zusje tweemaal aan de dood. De angst van mijn ouders nestelde zich in mij. Mijn opa ontnam zich het leven en mijn oom stierf op 54 jarige leeftijd aan een hartaanval. Tijdens onze huwelijksmis stierf de priester die ons huwde. Hij was de oom van mijn man. Mijn schoonzus verloor haar kindje aan de verdrinkingsdood.... Ik zag vrienden kinderen verliezen.


De angst voor onomerkeerbare veranderingen zette zich vast in mijn gedachten en gevoelens. Ik verloor de verbinding met mezelf en daardoor ook met de buitenwereld. Toen ik 19 jaar oud was, kreeg ik onuitsprekelijke daadwerkelijke angst voor ruimtes en situaties waaruit ik volgens mijn denken niet 'weg' kon. Het geraas in mijn hoofd " Wat als ik flauwval,... wat als iemand ziet dat ik angst heb, ... wat als ik begin te zweten en men vraagt me: wat heb jij ?"

Ik wil wel maar ik kan niet want ik weet niet H O E ik hieruit kan geraken....

A n g s t overvalt en overweldigt je.

A n g s t gijzelt je.

A n g s t haalt je onderuit.